من بيم داشتم (عصر) شعر از: م. آزاد اجرای ترانه: نوش‌آفرين مثل پرنده‌ای که در او شور مردن است مثل شکوفه‌ای که در او شور ريختن مثل همين پرنده‌ی خاموش کاغذی آنجا نشسته بود نگاهش پرنده‌وار و پشت او به باران باران پشت پنجره باريد و ايستاد ... من بيم داشتم که بگويم شکوفه‌ها از کاغذند من بيم داشتم که بگويم پرنده را نه سال پيشتر توی بساط دستفروشی خريده‌ام و چشمهای او را از شيشه‌های سبز تهی کرده‌ام. من بيم داشتم که بگويم اتاق من خاموش و کاغذی است باران پشت پنجره باران نيست. باران پشت پنجره باريد ايستاد من بيم داشتم مثل همين پرنده‌ی خاموش مثل همين پرنده‌ی خاموش، آنجا نشسته بود و پشت او به پنجره‌ی سبز. من بيم داشتم که شبی موريانه‌ها بيداد کرده باشند!