مِه در اتاق شعر از: گروس عبدالملکيان اجرای ترانه: شکيلا عکاس: پونه عکس‌ها: آلمان (Titisee) از تو تنها حلقه‌ای طلايی و از من نانی که به خانه آورده‌ام، پيداست. مِه در اتاقمان بيشتر شده بارها به اشتباه لب‌هايم را بر ديوار گذاشتم. بوسه‌های هدر رفته آواز آن قناریِ غمگين است که در بزرگراه می‌خواند يا عطرِ موهای توست در شب‌های سرماخوردگی مه در اتاقمان بيشتر شده پرتقالی که پوست می‌کنی انگشت‌های من است و از آبی که می‌خورم صدای گريه می‌آيد مِه بيشتر شده و روزهايمان قايم‌باشکی‌ست در تاريکی: من در اتاق پنهان می‌شوم تو چشم می‌گذاری و به خواب می‌روی.