در راه شعر از: پونه آواز: حسام‌الدين سراج عکاس: پونه عکس‌ها: آلمان/سوئيس (Bodensee) از همان دمِ صبح که بویِ دريا و چمن‌های باران‌زده می‌آمد، ديدم کنارِ اين گنبدِ بلند، چه ابر پُر بهانه‌ای نشسته ... از هر کجای خاک که سرنوشت وُ سرابم می‌کشيد آخر خيال فاصله، به فالٍ ستاره‌ی خودت می‌افتاد ... خورشيد وُ رود درخت وُ نسيم پرنده وُ اقاقيا هم شاهدند: ره‌توشه‌های ما، به گلبرگ زنبقی رج می‌خورد ... فقط خودت می‌دانستی! دل‌آشوبِ اين رگبار، فقط خودت می‌دانستی ...