فراقی شعر از: احمد شاملو چه بی‌تابانه می‌خواهمت ای دوری‌ات آزمون تلخ زنده‌بگوری! چه بی‌تابانه تو را طلب می‌کنم! بر پشت سمندی گوئی نوزين که قرارش نيست. و فاصله تجربه‌ای بی‌هوده است. بوی پيرهن‌ات، اين‌جا و اکنون.- کوه‌ها در فاصله سردند. دست در کوچه و بستر حضور مانوس دست تو را می‌جويد، و به راه انديشيدن ياس را رج می‌زند. بی‌نجوای انگشتانت فقط.- و جهان از هر سلامی خالی است.