ترانه شعر از: دکتر اسماعيل خويی اجرای ترانه: مرضيه عکاس: پونه عکس‌ها: آلمان (جنگلهای سياه) هميشه لکی سرخ سبزای پشت پنجره‌ام را می‌آرايد: يک گل: يادآور صفای تو در بامداد هر بامداد، وقتی هنوز از خانه‌ام گامی دو بيرون ننهاده، برمی‌گشتی، دهان به شيشه‌ی شبنم‌نشانِ پنجره می‌چسباندی و غنچه می‌کردی لب‌های خويش را به بوسه‌ی بدرود.