دريايی ۳ شعر از: يدالله رويايی اجرای ترانه: حسن گلنراقی سکوت، دسته گلی بود ميان حنجره‌ی من ترانه‌ی ساحل، نسيم بوسه‌ی من بود و پلک باز تو بود. بر آب‌ها پرنده‌ی باد، ميان لانه‌ی صدها صدا پريشان بود. بر آب‌ها، پرنده، بی‌طاقت بود. صدای تندر خيس، و نور، نور ترِ آذرخش، در آب آينه‌ای ساخت که قاب روشنی از شعله‌های دريا داشت. نسيم بوسه و پلک تو و پرنده‌ی باد، شدند آتش و دود ميان حنجره‌ی من، سکوت، دسته گلی بود.