١٢ در سياره بعدی ميخواره‌ای مسکن داشت. اين ديدار بسيار کوتاه بود، ولی شازده کوچولو را در اندوهی بزرگ فرو برد. او که ميخواره را ساکت و خاموش در پشت تعداد زيادی بطری خالی و تعداد زيادی بطری پر ديد، پرسيد: - تو اينجا چه می‌کنی؟ ميخواره گرفته و غمگين جواب داد: - می‌نوشم. شازده کوچولو از او پرسيد: - چرا می‌نوشی؟ ميخواره جواب داد: - برای فراموش کردن. شازده کوچولو که دلش به حال او سوخته بود، پرسيد: - چه چيز را فراموش کنی؟ ميخواره که از خجلت سر به زير انداخته بود، اقرار کرد: - فراموش کنم که شرمنده‌ام. شازده کوچولو که دلش می‌خواست کمکش کند، پرسيد: - شرمنده از چه؟ ميخواره که به يکباره مهر سکوت بر لب زد، گفت: - شرمنده از ميخوارگی! و شازده کوچولو مات و متحير از آنجا رفت. در بين راه با خود می‌گفت: راستی راستی که اين آدم‌بزرگها خيلی خيلی عجيبند! صفحه بعد | صفحه قبل | فهرست