١١ در سياره دوم خودپسندی منزل داشت. خودپسند همينکه شازده کوچولو را ديد، از دور فرياد برآورد: - به! به! اين هم ستايشگری که به ديدن من می‌آيد! چون برای خودپسندان، مردم ديگر همه ستايشگرند. شازده کوچولو گفت: - سلام آقا، شما چه کلاه عجيبی داريد! خودپسند در جواب گفت: - اين کلاه برای سلام دادن است، سلام دادن به کسانی که برای من دست می‌زنند. بدبختانه هيچوقت کسی از اينجا عبور نمی‌کند. شازده کوچولو که نفهميد، گفت: - بله؟ خودپسند به او توصيه کرد که: - دست بزن! شازده کوچولو دست زد. خودپسند با فروتنی کلاه از سر برداشت و سلام داد. شازده کوچولو در دل با خود گفت: - اين ديدار از ديدار پادشاه جالب‌تر است. و دوباره شروع به دست‌زدن کرد. خودپسند نيز با بلندکردن کلاه خود سلام دادن را از سر گرفت. پس از پنج دقيقه تمرين،‌ شازده کوچولو از يکنواختی بازی خسته شد و پرسيد: - چه بايد کرد که کلاه از سرت بيافتد؟ ولی خودپسند حرف او را نشنيد. خودپسندان بجز وصف خود هرگز چيزی نمی‌شنوند. آخر، از شازده کوچولو پرسيد: - راستی، من به نظر تو خيلی تعريف دارم؟ شازده کوچولو پرسيد: - تعريف يعنی چه؟ خودپسند گفت: - تعريف يعنی تو بپذيری که من زيباترين، خوش‌پوش‌ترين،‌ پولدارترين و باهوش‌ترين ساکن اين سياره هستم. - ولی تو که در اين سياره تنها هستی! - باشد، به هر حال تو دلخوشم کن و از من تعريف کن! شازده کوچولو کمی شانه بالا انداخت و گفت: - من از تو تعريف می‌کنم، ولی اين به چه درد تو می‌خورد؟ و شازده کوچولو از آنجا رفت. در بين راه با خود گفت: "راستی که اين آدم‌بزرگها خيلی عجيبند!" صفحه بعد | صفحه قبل | فهرست